Randolph Hester

De tuin is dan ook lang niet altijd per se een stuk grond. Net zo goed is het de bak met geraniums aan het balkon van de galerijflat, een verdwaalde bloempot in de sloppenwijken van een wereldstad, en de kruidenplant in de keuken van een studentenhuis. Hoe klein de tuin ook is, zijn maat doet niets af aan de hoeveelheid liefde die hij soms mag ontvangen tijdens het wekelijkse watergeven of het wegplukken van de dorre bladeren. De hang naar ‘tuin’ is het creëren van een comfortzone, van onthaasting, vluchten of wegkruipen. Het is het paradijs van het individu, het heilige der heiligen.

Randolph Hester beschrijft het als ‘sacredness’:

The modern city, conceived of as a rational, scientific machine for living, results in rational, scientific, machine-like living. ‘Sacredness’ manifests fundamental convictions requiring sacrifice, values worth defending and virtues to be attained. Sacred landscapes are places that are consecrated by sacrifice and special treatment and the ‘ritual’ use of those places.

Hester koppelt de betekenis van ‘sacred landscapes’ niet zozeer aan religie en mythe. ‘Sacredness’ is eerder de belichaming van een persoonlijke en culturele identiteit. Het beantwoordt aan de drang naar ‘geworteldheid’ en ‘relatie’. Het komt voort uit de wens om niet te zwemmen in leegte. De tuin krijgt daarmee een betekenisvolle esthetiek en zelfs een zekere mate van ecologische spiritualiteit.

De tuin als heilige plek (sacred place) is niet alleen de zeer concrete symbolisering en belichaming van onze hoogste waarden, overtuigingen en ‘deugden’, maar bovenal is het de visualisering van onze inspanning om naar eigenheid te zoeken binnen de geconditioneerde metropolitane wereld. De tuin verbeeldt een oriëntatie en kijk op de wereld. Hij drukt onze overtuigingen en wereldbeelden uit in een voor anderen zichtbare vorm. De tuin draagt iets uit. Natuurlijk besteedt de een meer aandacht aan de tuin dan de ander, en verkeert de ene tuin in blakende gezondheid terwijl de ander troosteloos overwoekerd is. En natuurlijk is een landgoed van enkele hectares iets anders dan een plastic plantenbak aan het balkon. De visuele staat of de schaal van ‘tuin’ is echter niet het belangrijkste. In beide gevallen hoort de tuin bij een karakteristieke eigenaar. Zo zal iemand die weinig aandacht besteedt aan de achtertuin de schutting zeker niet welwillend verwijderen en de buurman met groenere vingers de tuin laten annexeren. En kan de verdwaalde bloempot in de sloppenwijk van Sao Paolo rekenen op behoorlijk wat liefde en genegenheid. Het belangrijkste is het feit dat de tuin er is. Dat de tuin bijdraagt aan onze geworteldheid, een gevoel van ‘thuis komen’, comfort en wellicht zelfs aan de dingen die onze zelfverwezenlijking symboliseren.