Persoonlijk verhaal

Elke tuin, in welke gedaante dan ook, draagt een persoonlijk verhaal bij zich. Harrison (2008) legt een heel duidelijke parallel tussen de tuin en de wijze waarop dit verhaal wordt verteld. Een tuin of verhaal heeft een onderscheidende vorm, bepaalde articulaties, zijsporen, zich ontvouwende perspectieven, verrassingen, onderhuidse betekenissen en veranderende gedaantes. Binnen de tuin of het verhaal kent de maker of regisseur bepaalde waarden en aandacht toe aan objecten of verschijnselen. De boodschap in een verhaal of tuin, of zelfs een kunstwerk heeft dus een persoonlijke oorsprong hetgeen betekent dat de boodschap die het uitdraagt niet door iedereen hetzelfde gezien hoeft te worden. Complexer wordt het wanneer men dit weer in de metropolitane context beschouwt – een kakafonie van impulsen, indrukken en verhalen. Een mens heeft maar beperkt de capaciteit om die talloze indrukken op te vangen en te verwerken. Met andere woorden, ons ontgaat meer dan ons opvalt.

De tuin als persoonlijk verhaal is een eigen droomwereld, een vlucht uit de metropolitane hectiek. De stedelijke tuin doet vergeten dat je nergens in de straat je auto kunt parkeren en de plastic tuinkabouter suggereert mystiek in de Vinexwijk (Smits, 2005). We proberen in de tuin iets te creëren wat ons de indruk geeft niet meer ‘hier’ te zijn. Iets wat aan ‘elders’ refereert, een plek waar we even tot onszelf kunnen komen. We voeren een groots toneelstuk voor onszelf op, een verhaal zoals we het alleen zelf kunnen schrijven (Verhagen, 1945). Opgebouwd uit elementen die ons laten herkennen dat ‘elders’, ‘hier’ is. De natuur, die onze tuinen laat groeien en bloeien, helpt ons in het verwezenlijken van onze droombeelden. We vangen de natuur in een veilige haven die ‘tuin’ heet, beschermd tegen de snelheid en soms agressiviteit van het hedendaagse metropolitane leven.

Deze cocreatie tussen natuur en mens zorgt voor een geheel dat haast niet meer te duiden is. Iets wat een onbeschrijfelijk gevoel van welbehagen opwekt, waarbij we ons als het ware voelen verdwijnen in de ruimte.