Ons domein 

Ons landschap heeft gedurende de laatste eeuw dus een gigantische schaal gekregen – mondiaal en misschien ooit zelfs nog groter. We leven in sterk geconditioneerde stedelijke omgevingen die zijn opgebouwd uit standaardelementen als het grid, het rijtjeshuis en de 30 bij 30 centimeter stoeptegel. De vraag is of dat erg is en zoja, hoe erg. Wist het metropolitane landschap een stuk van onze uniciteit uit in de hang naar continue mondiale connectiviteit? Of is het een groeiende mate van comfort waarin we ons begeven?

Talloze auteurs beschreven de afgelopen decennia de nadelen en gevaren van de oprukkende stad. Jane Jacobsetaleerde in haar lijvige manifest The death and life of great American cities uit 1961 haar zorgen over de standaardisering van het stedelijk weefsel en het ontstaan van rotte plekken in oude stadscentra door suburbanisatie. Haar angst is deels terecht omdat het uitgroeien van steden en het bouwen van nieuwe subcentra dikwijls heeft gezorgd voor een onbalans in het stedelijk weefsel. Echter, een meer culturele benadering van het fenomeen verstedelijking ontdekt ook positieve kanten van de ontwikkeling.